Review van mijn boek op Pendingen

Penvissen is een discipline die heel langzaam terrein herwint binnen de karpervisserij. Zelf vind ik het vissen met de pen en het oppervlaktevissen de mooiste manier om karpers te belagen, maar tegenwoordig belet mijn fysiek me helaas deze manier frequent te beoefenen. Met plezier lees ik dan ook de ervaringen en belevenissen van andere fervente penvissers. Herkenning is bij het lezen van hun avonturen hét sleutelwoord. Michael Schaper is een van die mensen die zijn gedachtegangen en belevenissen deelt op zijn blog 'Pendingen' en naar mijn mening is hij één van de voorgangers van de huidige penvisgeneratie.

Penvissen in poldersloten

De afgelopen twee dagen heb ik wat tijd in enkele polders doorgebracht. En natuurlijk spot ik karpers. Dat is niet moeilijk in het ondiepe water en de heersende temperaturen. Soms honderden meters geen vis te zien en dan weer een groepje typische polderschubs. Hier en daar laat ik me zakken in het gras of hang ik op een bruggetje. Een perfecte omgeving om mijn gedachten te verzetten of het een en ander op een rijtje te krijgen. Dan merk ik een v-vorm aan de oppervlakte op. Een rugvin en een opvallend dikke rug breekt door het wateroppervlak. Karper. Naarmate de vis dichterbij komt, wordt toch wel duidelijk dat deze veruit de grootste is die ik hier tot nu toe heb gezien. De vis blijkt dik, maar kort, heel anders gebouwd dan de andere vissen. De aanblik triggert me mijn penhengel weer op te pakken. Morgen de polder in!

Penvissen; Head scratching moments

Vorig jaar hebben Dennis en ik een verkennend dagje gevist op 'De Penplas', een voor ons destijds nieuw water. Het dagje penvissen werd een gigantisch succes en dat smaakte natuurlijk naar meer! Met meer info in de tas togen we voor een tweede maal naar het water.

We arriveren vroeg in de ochtend en lopen eerst een rondje om wat plekjes te maken. Het water ligt er mooi bij, we kennen al wat goede plekken en er is witvisactiviteit genoeg. Zeker dat laatste stemt ons altijd positief. De vorige visdag leerde ons dat succes zeer stekafhankelijk is. Het blijft gevaarlijk om na één dag vissen conclusies te trekken, maar beiden zijn we er sterk van overtuigd dat we het bij het rechte eind hebben. Dennis beviste de vorige keer duidelijk de productievere plekken en om tot een eerlijkere verdeling te komen worden die nu gedeeld. Daarnaast zoeken we elk twee nieuwe plekken uit om te bevissen. Zo kunnen we elk op vijf plekken ons pennetje laten zakken.

Filmserie Boustails' Stalkingtales part 4

Een tijdje geleden deden Dennis Scherjon en ik wat onderzoek op een voor ons nieuw water. Penvissen is een goede en leuke manier om een water vrij snel te leren kennen, dus togen we er op uit. Het verslag is hier te lezen.
Dit is de film van die dag. Veel kijkplezier!

Penvissen; Een dag van onderzoek en veel vis in de hand

Brak en nog nauwelijks beseffend dat ik rondloop, pak ik mijn laatste spulletjes bij elkaar. De klok geeft bijna 05.30 uur aan. Vandaag ga ik een hele dag met Dennis Scherjon op pad. We gaan penvissen op een voor ons nieuw water en proberen het onder andere op deze manier beter te leren kennen. Welke plekken zijn interessant? Welke zijn goed? Hoe zit het met afstervend wier en andere vegetatie? Last van watervogels? Hoe is het met de conditionering van de vissen gesteld? En niet onbelangrijk, hoe staat het met andere vissers?

Met bonkend hoofd

In het donker voeren voor een nieuw projectje. Gehurkt sluip ik achter de halve meter hoge opkomende rietkraag langs de oever. De concurrentie zit aan de overkant onderuitgezakt op 'scherp'. Af en toe licht het oranje schijnsel van zijn sigaret fel op. Ik herken hem. Het is een notoire aflegger. Oppassen dus. Zijn manier van vissen, maar duidelijk niet de mijne. Wel hoogst irritant. De boiliezak kraakt luider dan ik zou willen, maar het geluid lijkt aan mijn concurrent voorbij te gaan. Eén voor één gooi ik de bollen sneaky vlak voor de rietkraag in het water. Ik heb er lol in. De 'plop' die elke boilie bij het te water gaan produceert, lijkt aan de overkant niet te worden opgemerkt. Zo creëer ik een spoortje van ruim dertig meter en is mijn plastic tas aan het einde een kilootje lichter.

Kort karperoverzicht

De tijd gaat snel. De blogs met updates vliegen me om de oren en ik kan het niet bijhouden. Jammer, want het is vaak even een ontspanmomentje om de belevenissen van mede bloggers te lezen en bekijken. Zelf kom ik er ook niet zo vaak als ik zou willen aan toe om iets te plaatsen. Ik heb wat ideeën en projectjes lopen die winterkarpers moeten opleveren. Daar kijk ik naar uit. Er wordt tussendoor gesnoekt in 'verloren' uurtjes. Hier wat karpergerelateerd materiaal van de laatste tijd en en binnenkort.

Een stek met potentie. Ze komen er 's winters.

Voor de donkere uurtjes; Betalights en Kitmarkers

Licht in de duisternis
(Foto copyright Kitmarkers.nl)

Zodra het donker wordt kom je bij het penvissen al snel in de problemen doordat je je dobber niet meer (goed) kunt zien. Hiervoor zijn kant en klare lichtdobbers op de markt die op batterijen werken. Deze heb ik door de jaren heen een aantal maal gebruikt, maar uiteindelijk afgeschreven. Wat mij betreft zijn deze te lomp. Of laat ik het zo zeggen, ik ben er nog geen tegengekomen die me bevalt. Om toch subtiel te kunnen vissen en het liefst met de pennetjes die ik overdag gebruikte, brak ik een deel dat net iets groter was dan een breekstaafje van de antenne van mijn dobber af. Zo kon ik een breekstaafje door middel van een stukje siliconenslang bevestigen zonder dat de pen uit balans raakte. Het nadeel van breekstaafjes is echter dat ze maar ongeveer een uur of tien meegaan. Genoeg voor een nachtje penvissen, maar je kon ze maar eenmalig gebruiken. Er zaten twee staafjes in een zakje en als je de tweede niet vrij kort na openen gebruikte, kon je deze weggooien.

Weer struinend eropuit

Eindelijk schijnt de zon weer en de luchttemperatuur is zowaar al voor de derde dag achtereen boven de 16 graden gestegen. Naar buiten dus, zelfs al is het voor slechts drie uurtjes. Nu zijn het nog vooral momentopnamen waarvan je het hebben moet, dus gaat mijn voorjaarsmotto 'toeslaan als het kan' gaat nu nog meer op, waar ik na de paai vaak genoeg vissen 'laat schieten' om een ander doel te bereiken.

Ik fiets mij bekende potentiële voorjaarshotspots af. Dit zijn overigens niet per definitie de ondiepste plekken. In het tweede slootje dat ik aandoe, zie ik de eerste. Geen buffel, maar vis is vis en hij hapt zo af en toe wat flauwig naar blaadjes en ander vuil.

KARPER Observaties, doe er je voordeel mee!

Een tijd geleden is er weer een artikel van mijn hand verschenen in KARPER magazine 74.

Het grootste deel van mijn visserij bestaat uit observeren. Omdat ik het leuk vind om te doen, maar nog meer omdat ik er veel van leer en daardoor effectiever kan vissen. Observaties zijn weliswaar momentopnamen en ‘kosten’ je misschien wel eens vissen, maar als je veel observeert zal je op de langere termijn meer vis in kortere sessies kunnen vangen.

Encore! Encore!

Een waarschijnlijk projectspiegel

Soms hebben mensen rare trekjes, en zeker karpervissers in de ogen van niet-vissers. Neem nou Wouter. Zijn onthaakmat en net zijn nog niet droog van zijn Salagou-trip en hij wil alweer vissen! En dat terwijl hij daar onder meer een van de grootste vissen van het water heeft weten te landen...
Ik heb ook zin, lijk momenteel weinig verkeerd te kunnen doen, dus we gaan gewoon.

Het Beest

Een paar dagen geleden zag ik een schub loom tegen de kant in wat plantenwortels happen. Naarmate ik dichterbij kwam werd ik me meer bewust van de omvang van de vis. Hij imponeerde niet zozeer door zijn lengte, maar vooral door zijn hoge bouw. Ik noemde de vis voor mezelf Het Beest.

Vandaag begon met een conditie/looptest in het revalidatiecentrum. Deze heb ik elke drie maanden om te kijken of ik nog vooruitgang boek. Ik kwam dan ook redelijk vermoeid thuis, maar moest gewoon even een paar uurtjes naar buiten. Maar waarheen? Zou Het Beest nog in hetzelfde gebied rondzwemmen? Keuze gemaakt.

Je ziet het, je pakt het; Het geheim van een goed duo

Gisteravond belde Rolf op. 'Ben je buiten? Nee? Ga dan nu eens naar buiten. Ruik je dat? Voel je dat?' Ik stap naar buiten. 'Karper jongen!'

03.10 uur. Ik ben wakker. Zal ik gaan? Nee, toch maar niet. Laat ik verstandig doen.
04.35 uur. Weer ben ik wakker. Buiten kondigen vogels het begin van de dag aan, mijn favoriete moment. Zal ik..?
06.55 uur. Ik moet in slaap gevallen zijn, maar nu ben ik klaarwakker. Het geeft me de gelegenheid alvast rustig wat dingen doen zodat ik de rest van de dag zelf de invulling kan bepalen.

Om half acht stap ik de bakkerij binnen en koop er wat croissants, een krentenbol en een halfje wit. De lucht zit vol karpervibraties. Vroeger had ik dat al, van die dagen waarop alles goed voelde, ik niets dan rust voelde en wist dat het vandaag goed zou komen. Om negen uur heb ik alles afgerond en ga ik op weg.

Toeschouwer

Stofwolken op mijn voerplekje

Het is duidelijk dat veel mensen een paar dagen vrij hebben, want de drukte aan het water is onvoorstelbaar. De vissen laten zich nauwelijks zien, die hebben donders goed door wat er aan de hand is. De hoeveelheden voer die te water gaan, het rumoer op de kant en de strakke lijnen door het water zijn voor de karpers duidelijke tekenen om zich gedeisd te houden. De netten blijven dan ook bij iedereen die ik spreek droog.

Ik zoek rustiger oorden op. Daar maak ik weliswaar een veel kleinere kans op een grote vis, maar dat maakt me niet uit. Ik wil gewoon karper vinden en ze in alle rust kunnen observeren en eventueel vangen. Onderweg maak ik wat voerplekjes die ik later zal afvissen.

Filmserie Boustails' Stalkingtales part 1

Een van de vissen uit de afgelopen periode

Eerder dit jaar had ik beloofd een serie filmpjes te maken over mijn struinvisserij.
Dat is dus geworden Boustails' Stalkingtales.

Er is veel gebeurd in de afgelopen  dagen en dat in een periode die zich kenmerkt door momentopnamen. De vissen trekken, zoeken elkaar op en vertonen paaigedrag. Een kwartier te vroeg of te laat ergens aanwezig zijn maakt nu het verschil tussen een kans krijgen of niet.

Als mannen kinderen worden part 2 of 2

Sommige vissen hebben de winter nog niet helemaal van
zich afgeschud.

'Ergens in de middag begint de wind iets aan te trekken en komt er een rustige kabbel op het water te staan. Ik krijg een beetje hoop. Meer en meer karpers lijken de bovenste waterlagen te verlaten en na een tijdje zie ik de eerste karper voorzichtig azen op mijn voerplekje van mini-pellets.' Zo eindigde het eerste deel van dit sessieverslag.

We gaan verder.

Als mannen kinderen worden part 1 of 2

In navolging van de dag waarop het grote schransen plaatsvond moest er natuurlijk een nieuwe poging gewaagd worden. Aldus toog ik weer naar het water om beloond te worden voor mijn inspanningen of een lucky shot. Karper moet er gevangen worden!

Gekkenhuis!

10.30 uur. Wouter en ik stappen de Appie binnen en trekken de schappen met mais, kapucijners, bruine bonen en doperwten leeg. De kassiere geeft geen krimp als de lopende band het ene blik na het andere aanvoert, de andere klanten kijken hun ogen uit. We vertrekken, want we hebben nog een aardige reis voor de boeg.

11.30 uur komen we bij het water aan. We kiezen onze stekken en voeren.

Verdwijnende antennes

Kom maar in mijn netje

Er staan een paar uur pennen met Wouter gepland. Eerst naar de supermarkt om wat blikken mais, doperwten en kapucijners in te laden. Daarna een dik half uur rijden naar de Junglepoel.

We zijn hier dit jaar nog niet eerder geweest, maar we denken wel een goede kans te maken. Het water is niet al te diep en ligt ingesloten tussen bomen en struiken, waardoor de koude wind weinig invloed op de watertemperatuur zou moeten hebben. Eenmaal aan het water zie je niets anders dan groen, een niet veel voorkomend tafereel in deze dichtbevolkte regio.

Karper is karper

Dat je vis vangt als je gaat vissen is natuurlijk altijd mogelijk, maar dat het vandaag ook daadwerkelijk gebeurde was wel heel erg lekker! Lees verder.

De zon schijnt uitbundig. Twijfel. Gaan? Ik wil nog wat schrijven eigenlijk. M'n boek moet toch afkomen.Deuren en ramen open, ik tik de letters weg. 'Tjilp, tjilp', wat mussen doen van zich spreken. De natuur roept. Shit, wat doe ik hier? Ik heb vijf jaar binnen gezeten, ik moet naar buiten.
Telefoon. Rolf. 'Wat is het plan ouwe? ... Oke. ik kom er zo aan.'