Voorjaarskarpers

De paai loopt ten einde en de tijd van krachten herwinnen is aangebroken. Het ondiepe, warme water leent zich hier kennelijk perfect voor. In een ondiepe hoek van het water hebben zich enkele schubs en spiegels verzameld. Ze brengen hun dag door met zonnen en het zoeken van voedsel. Er zitten zelfs een paar beren van vissen tussen.
Drie dagen lang brachten ze in de ondiepe kom door, waarna ze weer in de immense watermassa zijn opgegaan.

Video paaien

Hier de ongeveer 30 minuten durende film van het paaien.

Deel 1


Deel 2


Deel 3

Paaien

Vogels fluiten, het geluid van opspattend water, bruingele rietstengels met frisse, groene punten schudden, karperlijven ploegen door waterplanten en staarten wapperen in het luchtledige; de paai is begonnen.

Eerst zie ik voornamelijk torpedoschubs tot een pond of 15, dan even verderop ook meer 20-plussers en een enkele dertiger. Klein en groot kronkelt door elkaar. Een meerkoetennest wordt door drie vissenlijven iets opgetild en kantelt licht. De meerkoet op het nest slaat luid keffend alarm. De ander komt haastig en dreigend aanzwemmen. Er is zoveel te zien en horen. Een reiger, eenden, een buizerd, ontluikende natuur, maar vooral karpers. Ik zie een spiegel, en nog een. Joriskarpers! Een vette schub van een pond of 25 schuift langzaam voorbij en blijft hangen op een dik pluk waterplanten.

Over de hele lengte van de sloot kolkt en deint het water. Tijd voor actie. Voor Joris en co probeer ik de projectspiegels zo goed mogelijk vast te leggen. Ik fotografeer en film het tafereel. Fascinerend is het om te zien, haast hypnotiserend. Vissen waarvan de meesten nog nooit gevangen zijn zwemmen voor mijn voeten. De geheugenkaartjes in mijn camera's vullen zich. De karpers, gedwongen door hun instinct, hebben dit kleine prutslootje uitgekozen om er zich voort te planten. Waarom juist dit slootje? Er zijn er nog meer namelijk. Ook een paar grote vissen zie ik, net over de 30 pond schat ik die. Die wil ik wel vangen. Ik vind meer spiegeltjes. Misschien zit er wel een adoptievis van mij tussen?

Binnenkort de film!

Het Takkenwater part 4

De weerspiegelingen op het water zijn schitterend

Het is al een paar dagen mooi weer. Er zal een dezer dagen wel gepaaid worden op sommige wateren. Morgen maar eens een bekende paaisloot bezoeken. Vandaag eerst hier maar eens kijken of ik de twee grote spiegels nog kan vinden.

Ik stap van het wandelpad af de struiken in, op weg naar de plek waar ik een paar dagen geleden nog de twee grote spiegels zag zwemmen. De weerspiegelingen op het water zijn onder de takken werkelijk schitterend. Het is nauwelijks te onderscheiden wat nou echt blad is en wat niet. Ik kan er eindeloos naar staren.

Het Takkenwater part 3

De beer is los. Het Takkenwater geeft steeds meer van zijn geheimen prijs. Nog nooit heb ik in dit deel van het water een karper zien zwemmen die ik groter schatte dan 25 pond, maar vandaag ben ik twee karpers tegen het lijf gelopen die de 35 pond wel zouden moeten halen. Beiden waren spiegels en ze bevonden zich in het gezelschap van drie mooie 20-plussers.  Eén van de drie stroopte het wateroppervlak af, terwijl de andere twee roerloos vlak voor de kant in de zon lagen. Het grote tweetal zwom helaas kort nadat ik ze vond de takkenjungle in, waar ik ze niet kon volgen. Maar ik weet genoeg…

Mooie 20-plussers

Het Takkenwater part 2

Ik houd van het voorjaar. Een grillig jaargetijde, maar daarom niet minder mooi. Grauwheid en koude maken hortend en stotend plaats voor meer warmte en leven. Juist nu is het belangrijk om te zien en niet te kijken. Er valt op het moment namelijk zoveel te zien.

Al sinds ik dit jaar de eerste karpers heb gespot heb ik de kriebels in mijn maag. Vooral op zonnige dagen moest ik gewoon naar het water. Ik zocht bevestiging, wilde leren.

Vandaag, na zes vruchtloze wandelingetjes, ontdek ik eindelijk de eerste karpers. De eerste vind ik onder wat overhangende takken. Een stukje verder zwemmen en happen er meer. Als duikboten ploegen ze door het wateroppervlak, happend naar insecten en waterleven. Ik voer een paar handjes kattenbrokken. Slechts eentje eet ervan, de rest mijdt ze om de een of andere reden.

Eerste voorjaarskarpers!

Jawel, ze zijn er! Het doet me goed eindelijk weer eens levende karpers te zien na de slachting van afgelopen winter.

De laatste tijd plan ik mijn wandelingen langs ondiepe zijsloten en poeltjes, die verbonden zijn met groter water, in de hoop er de eerste tekenen van karperactiviteit te bespeuren. De afgelopen dagen heb ik op verschillende wateren de eerste karpers gezien. Het gaat weer beginnen!

Meer verrassingen in het Reigersdomein

Ik ben terug in het Reigersdomein. De meeste dode karpers zijn geruimd door de gemeente. Als ik weer bij het slootje aankom is er geen spoor te bekennen van het vijftal dat er twee dagen geleden zwom. De buis aan de parkkant braakt grijsbruin water uit en kleurt het parkwater in de directe omgeving. Donkere schimmen glijden door het gekleurde water. Karpers! Zeker dertig tel ik er. Een langgerekte schub verdwijnt in de buis, gevolgd door een klein spiegeltje met zeer herkenbaar schubbenpatroon.

Verrassing in het Reigersdomein

Het is het begin van de middag als ik door een park bij mij in de buurt wandel. Ik noem dit het Reigersdomein vanwege de grote kolonie reigers die hier nestelt. Ook hier hebben veel karpers het loodje gelegd. De plek waar veel karpers elk jaar overwinteren ligt bezaaid met dode karpers. Waarom ze altijd juist op deze plek overwinteren is me altijd een raadsel geweest. Er staan wat plukken riet, maar verder is het zo ongeveer de ondiepste plek van heel het water. Ook ligt de plek het grootste deel van de dag in de schaduw en er is geen warmtebron of iets dergelijks aanwezig.