Snoeken bij de vleet

Zaterdag weer even op zoek naar karper. Lokatie: diverse paaisloten.

Al na twintig meter de eerste beweging in het water: kolkjes. Het is er misschien 30 cm. diep. Azen? Nee, ruisvoorns aan de oppervlakte. Ook mooi.

Vlak onder de kant beweegt iets. 70 cm. snoek heeft zijn prooi in het vizier en volgt het schooltje ruizers behoedzaam, zijn lijf gespannen, zijn vinnen druk wapperend. Dan zorgt schaduw ervoor dat ik rover en prooi uit het zicht verlies. Ik zoek dekking achter een boompje en speur. Dan plots opspattend water, kolken en een snoeklijf door het wateroppervlak, niet meer dan vijf meter bij mij vandaan.

Als de rust is wedergekeerd zwemt het schooltje ruisvoorns uit de schaduw, ogenschijnlijk heel kalm, alsof er niets is gebeurd.

Oppervlakte observaties

Onderstaande tekst maakt deel uit van mijn artikel dat in dé Karperwereld nr. 77 is verschenen.

In de verte klinkt het krijsen van meeuwen en keffen van meerkoeten. Bovenop een brug kiepert een vrouw een plastic tas met brood om.

Niet veel later sta ik op dezelfde brug. Verzadigd dobberen eenden, meerkoeten en meeuwen door elkaar. Niet onverwacht zie ik na een tijdje een dikke schubkarper uit de diepte omhoog komen en zonder problemen een half sneetje brood naar binnen werken. Het duurt niet lang voor ik zeven karpers tel, waaronder enkele dikke dertigponders. Het overgebleven brood wordt verorberd.

De betreffende brug is een bekende eenden-voer-brug waar dagelijks een paar broden hun weg naar het water vinden. De eenden- en meerkoetenkolonie vaart er wel bij. Ook de karpers weten deze eenvoudig te verkrijgen hap te waarderen, ondanks dat de vele ongewenste confrontaties met de mens hun sporen hebben nagelaten. Ik neem me voor zeker vijf keer per week een uurtje op de brug door te brengen, uiteraard met flink wat oud brood dat ik overal en nergens biets.

De watervogels komen al aangespurt als ik op de brug tot stilstand kom. Soms duurt het tien minuten voor de eerste karper verschijnt, soms meer dan een half uur, maar ze laten geen dag verstek gaan.

De samenstelling van de groep karpers wisselt, maar twee grote vissen zijn steevast aanwezig: twee spiegels,

The search continues

Zaterdag. Vandaag weer met Sander op pad, dit keer met de boot. Het plan is om gewoon een stukje te varen en ondertussen een planning voor de komende tijd te maken. Sander heeft voor de zekerheid een penhengel en wat blikjes mais meegenomen, mochten we karpers tegenkomen. Zoals voorspeld is het zonnig en uit de wind zelfs warm.

We draaien het meer op. Het valt mee met de drukte. Enkel wat bootjes met zonaanbiddende mensen, geen speedboten en jetskies. Langzaam pruttelend volgen we de oever en herinneringen van vroegere sessies worden aangehaald:
‘Die nacht dat we in het natuurgebied zaten en onze stoelen op de drijvende rietkant hadden geplaatst. We vingen zes karpers, maar zakten steeds verder het water in’ en ‘de modderstek, waar we keer op keer succes wisten te behalen, maar die keer met die gigantische onweersbui is toch wel de meest memorabele sessie’ en ‘de Krabbenberg, waar onze boilies geen lang leven waren beschoren.’
Ondertussen fotograferen we potentiele stekken en diverse vogels, waaronder een zwaan die niet van wijken weet, en een paartje ijsvogels.

IJsvogels

Sander en ik willen de ijsvogels nog eens rustig bekijken en hopen stiekem op een vroege karper, dus zijn we om 11.30 uur op weg.

Onderweg doen we een aantal voorjaarsplekken in de grachten aan, waar we zoals verwacht geen karper vinden. Het water is nog altijd troebel en opvallend donker van kleur. Ook nog genoeg bodemsediment aan de oppervlakte te zien dat eerst moet verdwijnen voor de karpers komen, tenminste dat is hier onze ervaring.

Even later staan we bepakt met camera’s en proviant aan de gracht. Van de vorige keer weet ik de vermoedelijke nestelplek van de ijsvogels, dus nemen we er recht tegenover aan de andere kant van het water in de struiken plaats. Zo houden we ook genoeg afstand om ze niet te verstoren. Het blijft bijzonder om ijsvogels in zo'n een klein stukje groen in de stad te zien. Buurtbewoners blijken ook van hun aanwezigheid op de hoogte te zijn, waaronder een vogelaar. De man zegt 96! vogelsoorten in de omgeving te hebben geteld en weet een hoop te vertellen.

We wachten af, eten en fotograferen en filmen wat, zien snoek paaien en watervogels doen wat ze in het voorjaar doen.

Een goede ander half uur later hebben we het gewenste beeldmateriaal en besluiten we nog even Lac du Vette aan te doen. Daar heb ik de afgelopen week wat snoeken en karpers zien zwemmen.

Ook hier is er nog meer bodemsediment naar boven gekomen en is het water op sommige plekken opvallend donker. Wat is dat toch?

Karpers gespot!

Mijn zoektocht naar karpers begint resultaat op te leveren.

De afgelopen dagen heb ik in een sloot snoeken zien zwemmen en heb ik langs een gracht de eerste beelden voor m’n film geschoten. Daar heb ik ook een paartje ijsvogels gade kunnen slaan. Ik heb geen foto’s gemaakt, maar hierbij wel twee screenshots.

Vandaag met de boot het grote water op. Het is de eerste keer in vijf jaar… Ondanks de wind kan de winterjas blijven liggen. Camera’s heb ik mee, je weet tenslotte nooit.

Via het kanaal kom ik op het meer terecht, waar ik koers zet naar het zonnige, ondiepere deel van het water. Overal zijn er tekenen van ontwakend waterleven: bodemsediment dat aan de oppervlakte drijft, een enkele springende brasem of voorn, meerkoeten die nesten bouwen.

Update MvV; the movie en nieuw visverhalenboek

Een moment van verleidng; the movie 

Ik ben de laatste dagen veel bezig met de film, en dan voornamelijk met het script en eventueel interessante locaties om te filmen: Welke plekken kunnen interessant filmmateriaal opleveren, en wanneer? Hoe ga ik alles leuk en goed in beeld brengen? Wat voor shots wil ik maken? Hoe blijf ik in deze film en met het filmen ervan het dichtst bij mezelf?

Ik heb geen deadline gesteld. Ik vind het belangrijker om goed beeldmateriaal te hebben en misschien lukt me dat niet voor de gestelde deadline.

Het gezamelijke visverhalenboek 

Het visverhalenboek dat ik met  acht anderen schrijf vordert gestaag. Ik heb mijn deel al bijna af en de gesprekken met de drukker en vormgever zijn afgerond.

De titel en deelnemende auteurs worden binnenkort vrijgegeven. Wat ik alvast over de line-up kwijt wil: goed en verrassend.

Op zoek in het Reigersdomein

Het weer doet zijn werk. Mijn visserscellen worden door iets gestegen temperaturen en zonneschijn geactiveerd. Ik moet nog even geduld opbrengen voor ik weer mag vissen, maar ik kan wel op zoek. In anderhalve week heb ik alleen een snoek van formaat haring en een brasem zien zwemmen, van karpers geen spoor.

Vandaag ben ik weer eens een kijkje in het Reigersdomein gaan nemen. Daar maken reigers vanaf hun nesten voortdurend hun aanwezigheid kenbaar met gekrijs en vleugelklappen. Het lijkt erop dat alle nesten weer bezet zijn. Een rondje lopen om het water leert me dat het onderwaterleven hier nog steeds op een zeer laag pitje staat. Het is nog vroeg in het jaar, maar ik had toch wel verwacht iets te zien in een van de ondiepe hoeken waar de zon op staat. Opvallend is de relatief donkere kleur van het water. Dat heb ik op meerdere wateren al geconstateerd. Ook Rolf meldde dit verschijnsel onlangs al. Waar zou het aan liggen?

Het water in de buurt van de duiker is redelijk helder, maar ook hier is geen vis te bespeuren.

Volgende keer ook weer eens m’n thermometer meenemen, misschien maakt dat me iets wijzer. De lente zit in de lucht en de eerste kuikentjes zwemmen al rond, dus heel lang kan het niet meer duren voor de karpers actiever worden.

De komende dagen staat groot water weer op de planning. 

Eerste kuikentjes



Nieuw visboek: Duur betaald; vis hard, dril zacht

Op 28 maart 2011 a.s. komt er een nieuw visboek uit. Rolf Bouman is de auteur.

Rolf heeft mij gevraagd een recensie te schrijven. Ik deed het graag, want ik was al jaren fervent volger van zijn blog. Rolf stelde mij niet teleur:

"94 Verhalen, doorspekt met Amsterdams gogme en recht uit het hart van een gepassioneerd sportvisser." Dat staat achter op het boek te lezen. De auteur: Rolf Bouman, een van de initiatiefnemers van het Peuterfonds en, tot voor kort, gedurende 7 jaar fanatiek weblogger - www.peuteraar.nl -, die door zijn kenmerkende, pakkende schrijfstijl een flinke schare fans heeft verworven.

 
En nu dus dan eindelijk een boek van zijn hand!
 
Rolf's "Duur betaald; Vis hard, dril zacht" bevat 94 korte verhalen. We lezen over zijn ervaringen langs de waterkant, delen in zijn gedachten en ontdekken wat hem tot visser maakt. Uit het leven gegrepen, een verademing. Nu eens geen opsomming van de vangsten van boilievarkens of uiteenzettingen van technieken, slechts bloemrijke teksten. Het is juist het ontbreken van foto's en de schrijfstijl van de auteur die dit boek tot een literair pareltje maken. Een goed boek kenmerkt zich tenslotte door tekst die je meeneemt en je fantasie weet te prikkelen. Woordspelingen en momenten van herkenning deden regelmatig mijn mondhoeken omhoog krullen en soms moest ik zelfs even schaamteloos hardop lachen.
 
"Duur betaald; Vis hard, dril zacht" is een visboek dat door zijn korte verhalen uitermate geschikt is voor 'even tussendoor' en zal zeker ook niet-vissers kunnen bekoren.
Een aanrader!

Boudewijn Margadant

Bestellen en meer info: http://www.duurbetaald.nl

Karpers in het voorjaar

Als het weer een beetje meezit kunnen we over ongeveer drie weken geregeld karpers in de ondiepe delen , maar vooral de uitlopers, van het water aantreffen. Het is langer licht, vogels fluiten steeds fanatieker en slepen al met nestmateriaal, en belangrijker voor ons, door de stijgende temperatuur en toenemende hoeveelheid daglicht ontstaat er fotosynthese in het water, en dat betekent leven. Gasbelletjes ontspruiten, plakkaten bodemsediment komen aan de oppervlakte drijven, onderwaterleven neemt toe. Dit zijn voor mij de tekenen dat het echt gaat beginnen. Ondanks dat de watertemperatuur ’s nachts nog vaak rond het vriespunt ligt, worden karpers naar het ondiepe water getrokken. We treffen ze nu op plekken aan waar het water nauwelijks 20 cm. diep is. Vaak verblijven ze maar een dagdeel of op z’n hoogst een dag op dit soort plekken.