The Dark One

De kou dringt door mijn waadpak heen en het is lang zo prettig niet meer om de hele tijd in het water te staan of zitten. De sessie is ondertussen drie uur op weg. Elk half uur werp ik opnieuw in om te kijken of de krabben mijn haakaas hebben gevonden. Dat houdt me redelijk warm, maar ik merk dat mijn spieren stijver worden. Telkens zijn minimaal twee van de drie boilies aangevreten of verdwenen. Ik geeft het nog een uurtje, dan pak ik in.

Geen tekenen meer van tussentijds stekbezoek. Mocht het echt een andere visser zijn, dan dan zal ie met het krabbengeweld wel snel opgeven. Het is alleen jammer dat het geen ongelukje zou kunnen zijn, mocht er hier iemand met hengels belanden. Ach, ik heb hier goed gevangen en er wachten andere uitdagingen.

Is het plezier er nog?

Het weer is ten opzichte van de laatste sessie niet veel veranderd, al is het vandaag bewolkt. De tekenen lijken dus goed voor een leuke en succesvolle sessie. Na een flink stuk lopen kom ik bij de stek aan. Daar bekruimpt me een unheimlich gevoel. Onbekende voetstappen in de opgedroogde aarde naast mijn paadje! Ik kijk verder rond en ontdek meer signalen dat er iemand op mijn plek heeft gestaan. Toeval? Aflegger? Helemaal hier? Of ben ik te achterdochtig?

Een spiegelhol?

Als ik uit het raam kijk is duidelijk dat het nagenoeg windstille, zonnige komende uren zullen worden. Niet bepaald de beste visomstandigheden, maar eigenlijk 'moet' ik wel gaan. De komende drie dagen zit vissen er niet in en gevoelsmatig 'moet' ik mijn stekken toch geregeld afvissen. Een verplichting die eigenlijk geen verplichting is. Het voelt gewoon zo. Voer ik, dan zitten er ook consequenties aan. Ik ben niet zo van het halfslachtige vissen.

De chocoladespiegel

Het is licht bewolkt en windje 3. Gewoon lekker weer om te vissen. Ik nestel me op mijn plekje in het water en werp de rigs naar waar ik ze wil hebben. Ik zoek mijn zitsteen op en ga zitten. De golfjes slaan stuk op mijn waadpak ter hoogte van mijn buik. Tevreden kijk kijk ik om me heen. Wat een toffe plek is dit toch!

Een half uur later wordt er een hengeltop kromgetrokken en klinkt een hoge toon. Het is de middelste hengel. Onderhand verwacht ik het ook wel een beetje met de snelle aanbeten van de laatste tijd.
De lijn blijft achter de lelies haken, maar de dril verloopt soepeltjes. Ongeveer drie minuten na de aanbeet druk ik de haak uit de bek van een klein, lichtgekleurd schubje. Even de ontlasting checken, maar geen teken van mijn voer. Het zegt niet alles, zeker gezien de vrij hoge doorloopsnelheid van het voer, maar toch is het altijd lekker om bevestiging te krijgen. De vis mag snel weer terug.

In Hét Visblad

Gisteren ben ik een dagje op stap geweest met een fotograaf van Hét Visblad. Vandaag is het volgende op FaceBook geplaatst:

- vissen als vorm van revalidatie -

Na 4,5 jaar wachtlijst kwam er begin 2011 op het nippertje een donorhart beschikbaar voor Amsterdammer Boudewijn Margadant. Een indrukwekkend verhaal. Het is immers nog al niet wat: een harttransplantatie... Gelukkig gaat het sindsdien steeds beter met deze rasechte karpervisser. Sterker nog, Boudewijn kan sinds een tijd - zij het nog aangepast en alleen in korte sessies - gelukkig zijn hobby weer oppakken. Waar karpervissen vroeger louter een passie voor hem was, is het sinds zijn operatie - en tot op de dag van vandaag - zelfs een vorm van revalidatie voor Boudewijn. Wij van de redactie zeggen: RESPECT!

Die korte vissessies leggen Boudewijn ook qua vangsten trouwens geen windeieren. Want zijn vangsten zijn opmerkelijk. De uitdaging van een middagje op pad met onze Visbladfotograaf Milan Rinck durfde deze doorzetter dan ook wel aan...

Gisteren was het dan zover. Of er gevangen is, en hoe deze korte sessie verliep? Je ziet het in het komende Visblad, dat rond 24 oktober op je deurmat ploft.

Boustails goes Denemarken - foto's

Mijn eerste 'vakantie' sinds 2002 zit erop. En ik heb genoten. Snoeihard! Waarom? Kijk maar eens.

Denemarken, here I come!

Mijn eerste en tot nu toe enige 5 kg.

2002 was de laatste keer dat ik op vakantie ben geweest. Daarna was het niet meer verantwoord en nog wat later was ik er gewoonweg niet meer toe in staat door mijn almaar slechter wordende hart.

Nu ik met een nieuw hart telkens stappen kan maken is na letterlijk een eerste stap, een eerste verjaardag, een eerste keer vissen en een eerste kroegbezoek de eerste , weliswaar korte, vakantie daar in mijn hernieuwde leven.

Warrels, two-tones en schubben, what's next?

Terug op de Juppenput. Om hier met goed gevolg een vis te haken is een waadpak eigenlijk onontbeerlijk. Een rubber boot is in verband met het stuk lopen naar de stek wat mij betreft geen optie, maar het lelieveld waar ik mijn stek heb gekozen is onder water te dicht begroeid om er een vis doorheen te kunnen loodsen. Een waadpak biedt dus uitkomst en als de golfslag niet te hoog is kan ik bijna tot midden in het veld lopen.

Succes in het verschiet?

Op het voer

Er wordt een middag aan stekken zoeken op het open water systeem besteed. Eén stek is bekend grond- en watergebied voor me, omdat ik er in het voorjaar menig observatie- en vistripje heb gemaakt; de Takkenstek. De ander is nieuw voor mij en ligt een paar kilometer verderop, maar met dukdalven en zo ongeveer het enige lelieveld in de nabije omtrek, waarschijnlijk een 'killer'. Ik ben nu eenmaal groot fan van lelies! Gedurende twee dagen gaan mijn favoriete Monstercrabjes te water. Dan is het tijd om te vissen.