Sloterplas; weerzien met een spiegelkarper

Vandaag heb ik geen tijd om te vissen, maar aangezien ik mijn beenspieren moet trainen, kan ik net zo goed even een stukje langs de Sloterplas lopen en op zoek gaan naar karper. Ik heb wel een vermoeden waar ik ze nu kan aantreffen.

Het water is opvallend helder. Brasems en grote scholen voorns doorkruisen het water. In een betrekkelijk rustige, ondiepe hoek lijkt het water iets troebeler te zijn. Dat moet ergens door veroorzaakt worden. Vis? Zou heel goed kunnen. Ik sluip er naartoe.

The hunt for Lac du Vette mirrors; Hufters

Ondanks dat de sessie met Rolf geen karper opleverde zag ik wel perspectief. Er zat karper in de buurt, zo bleek ook toen de duisternis inviel, alleen bleven de aanbeten uit. Zo kwam het dat ik gisteravond weer in de boot zat om te voeren, dit keer met Peter. Peter heeft nog nooit geblankt als ik hem naar een van mijn stekken meenam, dus de ‘pressure is on’. Nadat we gevoerd hebben varen we nog eens over de ondiepe plaat. Mooi verspreid zien we groepjes boilies en duivenmengeling op de bodem liggen. We zijn tevreden.

De volgende ochtend zitten we om 09.30 uur in de boot, nadat we de vertrektijd van 03.00 uur naar 05.00 uur, naar 07.00 uur en uiteindelijk naar 09.00 uur hadden bijgesteld. In mijn enthousiasme wilde ik er weer vol tegenaan gaan, maar gelukkig heeft mijn verstand gezegevierd. Het is tenslotte nog maar iets meer dan drie maanden geleden dat ik mijn nieuwe hart heb gekregen…

Als we over de stek varen zien we dat al het voer is verdwenen. Er zijn zelfs kale plekken en kuiltjes te zien in de gisteren nog met wier begroeide plekken. Vol vertrouwen leggen we aan en installeren alles. Peter neemt plaats op Rolf’s plek en ik op mijn ‘eigen’.

The hunt for Lac du Vette mirrors; First session

Rolf is hot. Niet alleen heeft hij zin, maar hij gaat ook lekker. Lekker omdat hij binnen een paar dagen afreist naar andere, plezierige oorden en hij wil nog één laatste sessietje pakken voor hij vertrekt. We hadden al een tijdje een eerste gezamelijke sessie op de planning staan, dus moest het er nu maar van komen. En dus hebben we gisteren 5 kilo boilies gevoerd. De stekkeuze is gevallen op een ondiepe plaat, die toegang geeft tot een paaigebied van Lac du Vette. De afgelopen dagen hebben we er geregeld karper zien rondzwemmen en grote scholen, veelal gehavende, brasems hebben zich rond de toegang van het paaigebied verzameld.

The hunt for Lac du Vette mirrors



1985 Twee spiegels die tegelijkertijd mijn haakaas pakten.

Ik ben niet zo van het doelen stellen, maar dit jaar maak ik een uitzondering. Ik open de jacht op de spiegels van Lac du Vette. Twintig stuks zullen er op de onthaakmat moeten komen. Een uitdaging, want het aantal spiegels dat er rondzwemt staat in geen verhouding tot het aantal schubs.

In het verleden heb ik er regelmatig gevist met o.a. Sander. Soms liep het belachelijk hard, kwamen er in een nachtje dertien vissen op de kant, maar zagen we geen enkele spiegel. Uiteraard werd er ook geregeld keihard geblankt.

Ruisvoorns en karpers

Vandaag even twee uurtjes zonder hengel op stap. Ik heb even genoeg van het rondrijden en zoeken naar karpers die eventueel vangbaar zijn. Vooral omdat de karpers toch geen sjoege geven of bijna aan het paaien zijn en hard voorbij zwemmen.

Ik bezoek een paaisloot van Lac du Vette, waar nog maar een paar karpers zijn achtergebleven. Van de ene op de andere dag is de sloot bijna helemaal leeg. De nu nog aanwezige karpers azen op de bodem, slobberen tegen de kant en tussen riet en liggen in de zon. Een uitgelezen kans om er een paar te vangen...

Spagaat

Een spagaat, dat is waarin Sander en ik zitten. We willen wat vangen, maken ook vele kilometers, bezoeken vele wateren, maar we worden teveel afgeleid door en geconfronteerd met paaiende karpers. Met de hengels achterin de auto gaan we op zoek naar karper. Een samenvatting van de afgelopen dagen:

Het Haarlemmermeerse bos. Zonnebadende mensen, wandelaars en vissers. In de eerste de beste ondiepe hoek ontdekken we karpers. Twee vissers zitten vijftig meter verderop voor hun tentje achter hun rod pods. Als ze iets verder hadden gekeken en logisch hadden nagedacht hadden ze waarschijnlijk hun rigs op de ondiepte geplaatst. We bekijken wat plekken. Overal karper. V-sporen, deiningen en kolken.

Verhaal: De Snackbareigenaresse

Ik stap de snackbar binnen en doe de deur achter me dicht. De muffe frituurlucht komt me tegemoet. Het hoofd van een vrouw van een jaar of vijfenvijftig, dat veelvuldig onderhevig moet zijn geweest aan een overdaad aan frituurdampen en UV-licht, verschijnt boven de toonbank. Kennelijk heeft er wisseling van de wacht plaatsgevonden. Jammer, het meisje van vanmiddag was een stuk leuker.

“Goedemiddag meneer.”

“Goedemiddag.”

Als ze rechtop staat, kijkt ze me door haar kleine, ronde brilletje indringend aan. Twee zonnebankgebruinde borsten worden, van de zijkant ondersteund door haar ellebogen, vlak voor me op de toonbank neergezet. Haar decolleté staart me aan. Ik heb moeite om niet het verticale lijntje te volgen dat zijn einde zo’n twintig centimeter lager vindt.

Eindelijk weer vissen!

Vandaag ben ik voor het eerst in vijf jaar weer aan het vissen. De keuze is gevallen op een ondiepe uitloper van Lac du Vette, waar we beiden een aantal plekken hebben gemaakt die we met de pen afvissen. Om mijn nog gebrekkinge spierkracht te sparen draagt Sander het voer en schepnet. Ik alleen mijn hengel, een tasje met vergunning, een EHBO-kit (mijn weerstand is door de medicatie laag en zo kan ik in geval van wondjes direct maatregelen nemen), twee reserve pennetjes, een zakje haakjes, loodjes en eten en drinken.

Eindelijk karpers!

Rustig wroetend in de bodem

Zondag met Peter het water op.

We varen Lac du Vette op. Gelukkig is het ook vandaag redelijk rustig op het water. Vrijdag heb ik de bij House of Carp bestelde onderwaterkijker binnengekregen. Deze zou me in staat moeten stellen mijn plekken goed te bekijken bij helder water. En hij doet z'n werk zeer goed moet ik zeggen. Je kijkt zo een paar meter diep op de bodem. Peter noemt het snorkelen zonder nat te worden.
Een beoogde plek valt af na de bodem bestudeerd te hebben, drie andere zijn goedgekeurd. Ik heb er een leuk, handig speeltje bij. Binnenkort meer info over de onderwaterkijker van House of Carp

We varen een sloot in en leggen aan. Behoedzaam sluipen Peter en ik langs het water. Dan, eindelijk, de eerste karpers: twee stuks, rustig wroetend in de bodem. Pondje of 18. Het water is troebel en alleen een opmerkzaam oog met polaroidbril ziet ze. We blijven vijf minuten staan kijken, dan vervolgen we onze weg.