En ik zag dat het goed was, update

Lac du Vette, Buizerdoord. Een zacht windje blaast over het water. Het is nog net aangenaam. Ik ben helemaal geinstalleerd. Er was bij aankomst geen gevoerde bol meer te zien. Dat schept verwachtingen.
Twee uren verstrijken zonder actie. Echt druk maak ik me niet, want het was telkens na enen dat ik vis zag en dat is het nu bijna.

Weer een uur voorbij. Tijd om opnieuw in te werpen. Waar blijft die zon? Heb ik die wel nodig? Laatst was het immers ook bewolkt toen ik ze ving.

En ik zag dat het goed was

Stofwolken door de vluchtende karpers

Ik zit achter de computer en voer wat telefoongesprekken. Als het hoogst noodzakelijke is gedaan vertrek ik naar m'n boot. Even een rondje varen en Rolf en Andres bezoeken. Rolf bevist een ondiepte op een ander deel van du Vette, Andres had nog geen concreet plan en zie ik vanzelf wel ergens zitten. Eigenlijk zou ik met Andres gaan vissen, maar een onzachte botsing van mijn elleboog met de punt van een stenen muur noopte mij af te zeggen.

Film: Jaaroverzicht 2011 Lac du Vette

Een jaar observeren en vissen aan Lac du Vette met enkele vismaten, samengevat in een klein half uur. Dat is wat er in onderstaande film zit. Niet elke vis is vastgelegd of wordt getoond en ook niet alles is gefilmd, want sommige dingen kunnen nou eenmaal beter aan de waterkant blijven ;). Pak een drankje en een hapje en ga mee naar een jaartje Lac du Vette.

Kennismaking met een vreemde snuiter

The final moments

We zijn terug op de Krabbenberg. Waar het vandaan komt weten we niet, maar we kijken zelfverzekerd over het water. Moed hebben we elkaar ook niet hoeven inspreken, het is er gewoon. Raar? Misschien voor sommigen, maar wij herkennen het en meestal is dat gevoel een goed teken.

Ik besluit het vandaag anders te doen dan de vorige keer dat we hier zaten. De linker rig gooi ik met een onderhands worpje op het randje van een uitstekend talud, waar het drie meter diep is. De rechter gooi ik zes meter uit de steigers, waar het slechts twee meter diep is. Vijf bollen vergezellen elke rig. De middelste hengel komt achter het talud te liggen op acht meter diepte. Rolf positioneert zijn rigs op de al voor ons bekende plekken.
Zouden de krabben er nog zijn?

Dolende vissers

Ik begin me een beetje verloren te voelen. Rolf sprak gisteren hetzelfde uit. We hadden deze winter alles op du Vette ingezet. Nog steeds zijn we ervan overtuigd dat we zonder de massaal aanwezige krabben een goed najaar hadden gedraaid en een gedegen voorbereiding voor de winter hadden.

We kunnen terugvallen op gekende winterstekken op wateren die we al veel hebben bevist, maar dat is wat we juist niet willen. We wachten nu dus af tot de krabben van du Vette zijn 'verdwenen', wat rond december het geval zou moeten zijn, om dan door middel van instantsessies wat karpers te vangen. Lukt dat, dan zullen we voorzichtig wat voeren.
Voor die tijd moeten we dan wel wat winterverblijfplaatsen hebben gevonden, dus vissen we en zoeken we. Intussen willen we wel zo af en toe een kromme hengel in de hand, dus biedt vriend snoek een goede oplossing. Het gevaar is alleen dat zowel Rolf als ik graag op alles vissen wat vinnen heeft en dus ons uiteindelijke doel deze winter, het vinden en regelmatig vangen van karper, uit het oog verliezen. 
Morgen ondernemen we een nieuwe poging op du Vette. Hopelijk is de krabbenoverlast dan al wat afgenomen.

The hunt for Lac du Vette mirrors; Ook wolhandkrab op de Krabbenberg?

The hunt continues. Vandaag een sessietje van zes uurtjes op de Krabbenberg. We vissen vanaf een steiger in de enige haven aan het water. Een plek waar eigenlijk niet gevist mag en kan worden, maar nu de meeste boten uit het water zijn gehaald, wil de eigenaar voor ons toch een oogje dichtknijpen. Een haven, ook nog eens de enige, dat betekent dus vis! En hier is niet voorgevoerd, dus hopen we minder last van de krabben te hebben.

The hunt for Lac du Vette mirrors; A sprecial breed of carpfishermen

We praten veel de laatste dagen. Geen relatietherapie, of toch wel een soort van, want we hebben het samen zwaar en zullen ons er samen doorheen moeten slaan. Rolf en ik zijn het namelijk niet gewoon om veelvuldig niets te vangen, dus dat doet twijfels rijzen en vragen oproepen.

Rolf’s vertrouwen heeft, toen hij gisteren in zijn eentje Jantje bezocht, een nieuw deukje opgelopen. De visdag lag niet in de planning, maar er moest en zou een vis gevangen worden. Ik kon niet, hij wel en nu huilt Jantje.

The hunt for Lac du Vette mirrors; Opwinding aan du Vette

'Ready when you are', staat er in mijn telefoondisplay te lezen. Rolf is een kwartiertje vroeger.
Op weg naar het water heerst er een zelfverzekerde spanning. Bij Jantje aangekomen snuiven we de ochtendgeuren op en steken we een vinger in de lucht. Er kriebelt iets. Staat er wat te gebeuren? Wel, bekijk het filmpje zou ik zeggen.

The hunt for Lac du Vette mirrors; Introducing Jantje

In wachten zijn we goed geworden

We hebben een opvolger voor Chiquita gevonden.
Jantje, een stek die genoeg mogelijkheden biedt dieptes tussen de één en twaalf meter te bevissen en ons bovendien bij elke windrichting de gelegenheid biedt om in de luwte te zitten, een wel zo aantrekkelijk vooruitzicht met de komende periode in het verschiet. We hebben de stek goed uitgepeild en meteen wat gevoerd.

Ondertussen heeft er twee dagen voer gelegen en is het tijd voor een eerste sessietje. Zoals we telkens gedaan hebben, vissen we ook hier alleen overdag. Dit omdat overdag vissen relaxter is, we onze visserij bewust willen beleven en om de simpele reden dat nacthtvissen voor mij lichamelijk nog een te grote impact heeft. Misschien beperken we ons hiermee iets, maar als er vis op ons voer komt zullen we overdag ook een paar aanbeten moeten kunnen verwachten en naarmate het kouder wordt, zullen de aastijden zich alleen maar meer naar de dag verplaatsen.

The hunt for Lac du Vette mirrors; Survival of the stubborn suckers

KLENG! BAM!!

Het najaars / winteroffensief van Rolf en mij is een mislukking.

Net als al de voorgaande, liep ook onze laatste gezamelijke sessie uit op een desceptie.
En vanmorgen zat ik in het ziekenhuis voor routineonderzoek om te kijken of mijn nieuwe hart niet werd afgestoten, terwijl Rolf een solosessietje viste op Chiquita. Gedesillusioneerd zat hij vanmiddag bij mij op de bank en konden we behalve koppigheid geen goede reden meer bedenken om op Chiquita door te zetten. De handdoek werd gegooid. Je moet ook de moed en wijsheid in pacht hebben om te durven stoppen wanneer je moet stoppen.

The hunt for Lac du Vette mirrors; Back at Venushill

Venushillroad

Na een week voeren is het tijd voor een poging op Venushill. Elke dag heb ik twee kg MB8-bollen gevoerd, meer dan ik anders zou doen, maar zolang de krabben rondkruipen moet ik wel, wil er iets blijven liggen voor de karpers, tenminste, dat hoop ik. De stek is een alternatief voor Chiquita, om gewoon af en toe ergens anders te kunnen zitten, maar ook voor het leerproces. Het bodemverloop is hier anders dan op Concrete Jungle en Chiquita. In tegenstelling tot een groot deel van het water loopt de bodem hier redelijk geleidelijk af. Zo hoop ik hier iets minder last van de krabben te hebben en misschien ontdekken we zo of de vissen een steil aflopend talud, een vlakke bodem, of een langzaam aflopende bodem prefereren. Ik zal er niet dieper vissen dan zes meter. En ik heb er natuurlijk een tijdje terug redelijk goed gevangen..

The hunt for Lac du Vette mirrors; Teasertje

Bekende vissers steken vaak hun duimen omhoog, wij dus ook maar eens

We passeren Concrete Jungle met gemengde gevoelens en arriveren op de Chiquita stek. Een stevige wind blaast op de kant. ‘Wind op de kant brengt vis op de kant’ wordt er wel eens gezegd. Nou op Lac du Vette lijkt alles anders. Met alle windrichtingen heb ik gevangen, in het verleden en dit jaar. Wel lijken onze statistieken aan te geven dat een wind ergens uit het zuiden actie oplevert. Voorlopig heb ik de logica van du Vette nog niet kunnen doorgronden.

The hunt for Lac du Vette mirrors; To go or not to go, still a question?

Vandaag gaat de beslissing vallen of we doorzetten op Concrete Jungle. Er zijn tot nu toe veel onzekerheden en er is te weinig vis op de kant gekomen. 35,5 kg boilies en 44 kg tijgernoten hebben slechts 65 kg karper op de mat gebracht, verre van de 159 kg die het volgens ons streven zou moeten zijn.

The hunt for Lac du Vette mirrors; Over twijfel, wolhandkrabben en karper

De Peach & Kelp

Ondanks de zonnige dagen is de watertemperatuur gedaald naar 13,5 graden. Het gaat hard nu. De aanwezigheid van wolhandkrabben maakt het moeilijk in te schatten of we nu juist te veel of te weinig voeren. Omdat ze onze boilies doorgaans snel weten te vinden is het aannemelijk dat ze in groten getale op onze voerplek aanwezig zijn. Tot nu toe gaf alleen de achtentwintiger van Rolf duidelijk bewijs van ons voer gegeten te hebben. Zijn karpers bang voor de krabben? Verdedigen ze hun voedsel tegen karpers? Het zijn agressieve fuckers. Krijgen de karpers überhaupt wel een kans onze bollen te eten? Het is mede de reden dat we tijgernoten hebben bijgevoerd. Zo hopen we dat er in elk geval iets blijft liggen als er karpers langskomen. Moeten we meer voeren? Het is een behoorlijke onzekerheidsfactor. Neem daarbij een ingewikkeld diepteverloop en een stevige voedingsbodem voor onzekerheid is gelegd. En dat mensen, maakt waarom vissen op du Vette iets is voor echte kerels!

The hunt for Lac du Vette mirrors; Struggling

Trouw voeren Rolf en ik elke dag, tijgernoten en Peach Kelp boilies. Een korte samenvatting van de afgelopen dagen.

Sander heeft de visdagen nog wat kleur weten te geven met zijn projectspiegeltje en de de-schub-die-zwaarder-leek-dan-hij-was. Voor wat we gevoerd hadden een zeer mager resultaat en onze doelstellingen lijken ver weg. Vanwege de magere resultaten besloten Sander en ik een dagje op een ander water te vissen. Er staat nog steeds een mooie zuidwester zes à zeven en we kiezen voor de windkant. Rolf is nog altijd niet de oude, maar kan de drang naar du Vette niet weerstaan en laat weten van 11.00 tot 17.00 uur op Concrete Jungle te willen gaan vissen.

The hunt for Lac du Vette mirrors; Slechts toeschouwer

Chiquita plek, 10 uur. De hengels liggen in. De buitenste met tijgernoten, de andere vier met boilies. Dit zijn de omstandigheden waarin ik het liefste vis. De harde wind die schuin op de stek staat dwingt ons iets dichterbij te vissen dan we eigenlijk willen. Daar hadden we wel al rekening mee gehouden door verspreid en iets dichterbij te voeren. Rolf heeft ondanks zijn misère besloten een blitzsessie te draaien op Concrete Jungle.

The hunt for Lac du Vette mirrors; Storm brengt karpers?

Stipt 8.00 uur staat Sander voor de deur. We laden mijn spullen in en vertrekken naar du Vette. Plaats van handelen wordt Concrete Jungle, een andere stek die we voor de winter op het oog hebben. Door tijdelijk twee stekken te bevoeren en bevissen proberen we te achterhalen waar we de meeste kans maken om onze doelstellingen te behalen. Op weg naar de stek weet de muziek met moeite boven het geluid van de neerslaande regen op de auto uit te komen. Gelukkig neemt de regen in hevigheid af als we de auto parkeren en kunnen we onder een miezerbuitje naar de stek lopen. Om 11.15 uur liggen we eindelijk in.

The hunt for Lac du Vette mirrors; Winteroffensief intro

Al in de zomer spraken Rolf en ik over het naderende najaar en de daaropvolgende winterperiode. Sindsdien werden motivatie gepeild, afwegingen gemaakt, gesprekken gevoerd en conclusies getrokken. Twee weken geleden besloten we de handen ineen te slaan deze winter. Door samen een stek te onderhouden en te bevissen zijn de blanks en het afzien beter vol te houden en is bij succes de vreugde twee keer zo groot.

The hunt for Lac du Vette mirrors; The Wrath of Johnny

Drie dagen heb ik trouw mijn stek van voer voorzien en vandaag zou ik moeten krijgen wat mij toekomt. De parkieten maken hun aanwezigheid luidruchtig kenbaar. Twee meerkoeten verlaten de tak waarop ze zaten en haasten zich naar de plek waar mijn boilies te water gaan. Ze weten al wat er komen gaat. Johnny vecht zich op een afstandje met zijn ene pootje door de golven. Recht voor me, op vier meter uit de kant, blijft hij drijven en kijkt me aan. Oké Johnny, je krijgt wel wat. Krijg ik dan ook weer een mooie vis, net als vorige keer? Maar nu graag nog ietsjes groter. Gretig pakt Johnny de toegeworpen halve boilie en zwemt ermee naar de rietkraag. Zo, benieuwd of Johnny woord houdt.

The hunt for Lac du Vette mirrors; Yeah baby!

Ondanks de regelmatige actie bij de Parkietenburcht wil ik ook nog een aantal andere stekken bevissen. Zo hoop ik niet alleen de druk op deze stek laag te houden, maar tevens meer kennis van het water op te doen, want er is de afgelopen jaren duidelijk het een en ander veranderd. Een stek die ik voor mijn operatie al op het oog had, toen ik nog slechts korte verkenningstochtjes kon maken, is Venushill. Hier heb je breed uitzicht over het water en de stek biedt de mogelijkheid om verschillende dieptes te bevissen. Wouter was op de hoogte van mijn plan Venushill te bevissen en wilde me bij het zien van de ligging van de stek en na uitleg van het diepteverloop maar al te graag vergezellen. We kunnen naast elkaar zitten en toch ieder een eigen stek bevissen.