Filmpje paaien 2012

Eindelijk was het zover, de berichten sijpelden door, de eerste foto's en filmpjes verschenen op social media, fora en websites; de paai was begonnen.
Zelf had ik dit ook al waargenomen en natuurlijk ook gefilmd, maar aangezien ik de voorgaande jaren al een paaifilmpje had geplaatst, zag ik geen directe aanleiding om dat dit jaar wel te doen. Toch heb ik me bedacht omdat gewoon mooi en fascinerend blijft om te zien.

Karpers in het wier

Dit keer eventjes een stukje gaan fietsen en vond een stel rustende karpers in een ondiepe kom. Deze leken nog niet te zijn afgepaaid. Gaat er nog een paaironde komen? Af en toe een hap aan de oppervlakte, dan weer even wroeten in het wier. Had ik mijn hengels maar bij me...
Een paar foto's.

1 van de 2 apart beschubde

Je ziet het, je pakt het; Het geheim van een goed duo

Gisteravond belde Rolf op. 'Ben je buiten? Nee? Ga dan nu eens naar buiten. Ruik je dat? Voel je dat?' Ik stap naar buiten. 'Karper jongen!'

03.10 uur. Ik ben wakker. Zal ik gaan? Nee, toch maar niet. Laat ik verstandig doen.
04.35 uur. Weer ben ik wakker. Buiten kondigen vogels het begin van de dag aan, mijn favoriete moment. Zal ik..?
06.55 uur. Ik moet in slaap gevallen zijn, maar nu ben ik klaarwakker. Het geeft me de gelegenheid alvast rustig wat dingen doen zodat ik de rest van de dag zelf de invulling kan bepalen.

Om half acht stap ik de bakkerij binnen en koop er wat croissants, een krentenbol en een halfje wit. De lucht zit vol karpervibraties. Vroeger had ik dat al, van die dagen waarop alles goed voelde, ik niets dan rust voelde en wist dat het vandaag goed zou komen. Om negen uur heb ik alles afgerond en ga ik op weg.

Shake it baby!

Warme wind in mijn gezicht, emmertje met brood en kattenbrokken bungelt aan mijn fietsstuur, struintas op mijn rug, hengel en schepnet in mijn vrije hand. Nederland is gehuld in het oranje, ik in het groen. Het water komt in zicht. Langs de kant lachende pubers. Eentje ligt op de grond van het lachen, het lijdend voorwerp staat kotsend voorovergebogen. Op de neuzen van zijn schoenen een dikke laag braaksel.

Spagaat

Een spagaat, dat is waarin Sander en ik zitten. We willen wat vangen, maken ook vele kilometers, bezoeken vele wateren, maar we worden teveel afgeleid door en geconfronteerd met paaiende karpers. Met de hengels achterin de auto gaan we op zoek naar karper. Een samenvatting van de afgelopen dagen:

Het Haarlemmermeerse bos. Zonnebadende mensen, wandelaars en vissers. In de eerste de beste ondiepe hoek ontdekken we karpers. Twee vissers zitten vijftig meter verderop voor hun tentje achter hun rod pods. Als ze iets verder hadden gekeken en logisch hadden nagedacht hadden ze waarschijnlijk hun rigs op de ondiepte geplaatst. We bekijken wat plekken. Overal karper. V-sporen, deiningen en kolken.

Karpers in het voorjaar

Als het weer een beetje meezit kunnen we over ongeveer drie weken geregeld karpers in de ondiepe delen , maar vooral de uitlopers, van het water aantreffen. Het is langer licht, vogels fluiten steeds fanatieker en slepen al met nestmateriaal, en belangrijker voor ons, door de stijgende temperatuur en toenemende hoeveelheid daglicht ontstaat er fotosynthese in het water, en dat betekent leven. Gasbelletjes ontspruiten, plakkaten bodemsediment komen aan de oppervlakte drijven, onderwaterleven neemt toe. Dit zijn voor mij de tekenen dat het echt gaat beginnen. Ondanks dat de watertemperatuur ’s nachts nog vaak rond het vriespunt ligt, worden karpers naar het ondiepe water getrokken. We treffen ze nu op plekken aan waar het water nauwelijks 20 cm. diep is. Vaak verblijven ze maar een dagdeel of op z’n hoogst een dag op dit soort plekken.

Video paaien

Hier de ongeveer 30 minuten durende film van het paaien.

Deel 1


Deel 2


Deel 3

Paaien

Vogels fluiten, het geluid van opspattend water, bruingele rietstengels met frisse, groene punten schudden, karperlijven ploegen door waterplanten en staarten wapperen in het luchtledige; de paai is begonnen.

Eerst zie ik voornamelijk torpedoschubs tot een pond of 15, dan even verderop ook meer 20-plussers en een enkele dertiger. Klein en groot kronkelt door elkaar. Een meerkoetennest wordt door drie vissenlijven iets opgetild en kantelt licht. De meerkoet op het nest slaat luid keffend alarm. De ander komt haastig en dreigend aanzwemmen. Er is zoveel te zien en horen. Een reiger, eenden, een buizerd, ontluikende natuur, maar vooral karpers. Ik zie een spiegel, en nog een. Joriskarpers! Een vette schub van een pond of 25 schuift langzaam voorbij en blijft hangen op een dik pluk waterplanten.

Over de hele lengte van de sloot kolkt en deint het water. Tijd voor actie. Voor Joris en co probeer ik de projectspiegels zo goed mogelijk vast te leggen. Ik fotografeer en film het tafereel. Fascinerend is het om te zien, haast hypnotiserend. Vissen waarvan de meesten nog nooit gevangen zijn zwemmen voor mijn voeten. De geheugenkaartjes in mijn camera's vullen zich. De karpers, gedwongen door hun instinct, hebben dit kleine prutslootje uitgekozen om er zich voort te planten. Waarom juist dit slootje? Er zijn er nog meer namelijk. Ook een paar grote vissen zie ik, net over de 30 pond schat ik die. Die wil ik wel vangen. Ik vind meer spiegeltjes. Misschien zit er wel een adoptievis van mij tussen?

Binnenkort de film!

Paaien

Al vier jaar zie ik ze hier als eerste paaien. Een zijsloot van een lange vaart. De vaart heeft vele zijsloten, sommige zijn zelfs kilometers lang met talloze vertakkingen, maar altijd paaien ze in deze sloot als eerste. Het zijn voornamelijk kleine, wilde polderschubs met een enkele polderbeer ertussen. Lentekriebels!