31 maart 2017

De visser geconditioneerd? (winter) Observaties deel 2


Dit artikel is gepubliceerd in Karper 102

In het voorgaande deel gaf ik al aan dat er winst valt te behalen door het toepassen of aanpassen van meerdere kleinere dingen in je visserij. Deze ontdek je door naar jezelf als visser te kijken en door je kennis te vergroten van zoveel mogelijk factoren die van invloed zijn op jouw visserij. Dit geldt voor je materiaalkeuze, maar zeker ook voor je aanpak en kennis van de karper. Die kennis doe je vooral op door in de praktijk dingen uit te proberen, goed te observeren en te concluderen. Je zult dan bewuster bepaalde keuzes gaan maken en daarmee je efficiëntie en vertrouwen vergroten.

Bij het vergaren van praktijkkennis spelen mijn GoPro camera en een enkele keer mijn Waterwolf een belangrijke rol. De camera monteer ik op een lange stok of een uitschuifbare bankstick. Deze druk ik dan in de bodem of ik houd de stok vast in mijn hand. Mede door de camera’s in te zetten heb ik me onder meer een beter beeld kunnen vormen van diverse taludranden. Zo ontdekte ik bijvoorbeeld dat een taludrand, die ik vrij succesvol beviste, niet een min of meer rechte rand was waarna deze af liep, maar dat deze rand bestond uit een reeks aaneengesloten plateau’s die aan de buitenrand meer weg hadden van een gatenkaas. Bij het zien van deze gaten begreep ik ook meteen waarom ik soms even vast zat of waarom regelmatig kort na opnieuw inwerpen wél snel een aanbeet volgde. Waarschijnlijk lag mijn lood voor het opnieuw inwerpen aan de rand van zo’n gat en bungelde mijn haakaas eronder of hing zelfs alles in zo’n gat!
Winterhol
Openbaringen rond het talud
Ook in het aasgedrag van de karpers rond taluds kreeg ik meer inzicht. De vissen komen bijna altijd van onderen naar boven zwemmen. Ze volgen het talud dus langs het schuine deel onder de ‘rand’ en werken zich van daar een weg naar boven tot uiteindelijk boven op het talud. Bij taluds die niet te extreem steil aflopen, lijkt de plek van azen bij voorkeur te liggen op het schuine deel onder de taludrand en niet boven op het talud. Misschien dat mede daarom ook veel taludranden onder de rand uitgehold zijn? Met die wetenschap in mijn achterhoofd, besteed ik nu nog meer aandacht aan de plek waar ik mijn rigs wil hebben. Als je door ervaring of waarnemingen weet van welke kant de vissen komen, – denk aan trekroute – dan kan je hier natuurlijk op inspelen. Vis je vanaf de kant loodrecht op het talud en komen ze van links, dan zal mijn linker hengel degene zijn die net over de taludrand, op het schuine deel, komt te liggen en de rechter hengel bovenop het talud. Ik wil namelijk zo snel mogelijk beet krijgen. Wordt er op het water echter veel gevist en kennen de vissen het klappen van de zweep, dan zou ik in het genoemde voorbeeld er juist voor kiezen om de linker hengel op het talud te plaatsen en de rechter eronder, zodat de vissen minder snel met de lijn van mijn linker hengel geconfronteerd worden. Een nog betere keuze zou zijn om de aanvisrichting te veranderen en in de lengterichting van het talud te vissen. Zeker bij zandafgravingen zijn er taluds op verschillende dieptes te vinden, dus kies niet altijd voor de hoogst gelegen taludrand. Bevriende duikers voorzagen me ook vaak van informatie en lieten me daarbij wel eens foto’s zien van taluds die veel werden bevist. Het was ronduit schokkend om te zien hoe sommige taluds bespannen waren met strakke lijnen door verspeelde vissen aan of achter het talud! Denk je eens in hoe de karper daar tussen de strakke lijnen zou azen?! Het is zelfs tot een punt gekomen dat de betreffende duikgroep het niet meer verantwoord vond om daar te duiken tot er een grote schoonmaak had plaatsgevonden! Gelukkig voor ons vissers vindt deze nu bijna jaarlijks plaats en dat blijkt telkens niet voor niets helaas! Daarmee zijn we dus ook weer uitgekomen bij de importantie van de keuze voor het juiste materiaal voor de heersende omstandigheden! Vooronderzoek en vervolgens weloverwogen je keuzes maken is dus altijd van belang!

Het schuine deel van het talud geniet de voorkeur bij azende karpers
Ongewenste duikers
De camera’s helpen me dus om goed inzicht te krijgen in (potentiële) stekken en het gedrag en de zichtbaarheid van de door ons gebruikte materialen onder water zoals in het voorgaande deel is besproken. Regelmatig ook, zet ik de onderwater camera in omdat ik te weten wil komen of zich in een bepaald deel van het water karpers ophouden. Dan zet ik de camera op een stok of bankstick en voer er wat omheen. Het terugkijken van de beelden is altijd weer spannend en verschaft me meer duidelijkheid. Dit werkt geweldig goed voor de korte termijnvisserij! Een bijkomstigheid is dat ik ook meer te weten ben gekomen over de invloed die de ongewenste, gevederde duikers op onze voerplekken en azende karpers hebben. Met verbazing heb ik meermaals kunnen zien hoe meerkoeten naar mijn voer doken en met schijnbaar gemak onder water 5 20 mm. boilies doorslikten en met een zesde boven water kwamen. En ik voor die tijd maar denken dat ze onze bollen één voor één opdoken! Zelfs normale eenden heb ik tot 2 meter diepte mijn aas op zien duiken! Sindsdien viel mijn keuze op deze wateren op dumbells, want die krijgen ze een stuk lastiger naar binnen gewerkt. Als tijdens het vissen dan mijn haakaas werd opgepakt, rees altijd weer die twijfel of de boel niet in de knoop lag of misschien in het wier. Zo ook toen mijn pop up, gevist op een chod rig, meermaals werd opgepakt door meerkoeten. Ik ergerde me groen en geel. Ik wist dat een groepje karpers gedurende de middag uit een grote, omgevallen boom weg zou trekken via een verderop gelegen inham in het talud. Dat deden ze namelijk al dagen achtereen. Een chod werd en passant nogal eens opgepakt, maar grondaas bleef duidelijk achter. Waarschijnlijk omdat ze op hun trekroute niet echt wilden azen, maar een iets hoger aangeboden aasje toch even mee wilden pikken of onderzoeken. Ik had mijn GoPro cameraatje bij me dus had ik nu de mogelijkheid om te kijken hoe de boel er bij zou liggen als mijn haakaas werd opgepakt. Nadat ik de chod opnieuw had ingeworpen en had gecontroleerd hoe deze erbij lag, duurde het niet lang voor ik een van de koeten zag duiken. Al snel klonken piepen en schokte mijn hengeltop. Mijn chod was opgepakt. Na een aantal keer ging ik het water op met mijn camera om vast te leggen hoe alles erbij lag. Duidelijk was te zien dat de FreeFall leader niet meer in de lengte lag, maar de chod wel netjes was 'geland'. De presentatie was dus nog oké. Weer een onzekerheid weggenomen! In de loop der tijd checkte ik dit ook met andere aanbiedingen. Goed uitgebalanceerd haakaas bleek op een schone ondergrond ook na oppakken telkens netjes weer op de bodem te landen. Een standaard boilie of een rig, verzwaard door extra putty op de onderlijn, eindigde nogal eens in de knoop. Met deze wetenschap in mijn achterhoofd weet ik welke montages ik kan laten liggen en welke ik opnieuw ‘moet’ inwerpen.

De presentatie van de chodrig na opgepakt
te zijn door een meerkoet
Positieve conditionering
Desalniettemin is het duiken van watervogels heel irritant en we weten ook dat zij en karpers op elkaar reageren. Als beiden het voorzien hebben op ons aas, kunnen karpers het zich niet permitteren al te argwanend te werk te gaan, willen ze iets mee kunnen pakken. Vaak kan je ook aan het gedrag van de koeten zien of er karper op je stek aanwezig is. Meestal zwemmen ze aarzelend wat rond alvorens te duiken of ze blijven zachtjes keffend achterom kijken en in een enkel geval vluchten ze zelfs meters weg van de plek. Toch schrikken ook karpers, zij het meestal kortstondig, van een duikende watervogel. Daarentegen heb ik ook karpers gezien die zich werkelijk niets aantrekken van de koeten die vlak naast hen wat van de bodem pikten. De reacties lijken per individu te verschillen, of het nu om karper of watervogel gaat. En wat te denken van het geluid dat de frequent duikende vogels maken? Dit is onder water duidelijk te horen. Ook dit kan karpers aantrekken! Een vorm van positieve conditionering dus!

Toch gebruik ik mijn camera het meest om de vissen zelf te filmen. Om een soort van eigen documentaires te maken, maar vooral omdat ik ervan geniet ze rustig hun ding te zien doen. Dat ik terloops ook nog van hun gedrag leer is mooi meegenomen. Zo heb ik meerdere malen kunnen zien dat dat karpers met elkaar communiceren door lichaamshouding en beweging. Ook waren er situaties waarin een karper soortgenoten wegdrukte, waardoor deze niet konden azen. De verschillende karakters en de manier van azen zijn vrij snel te herkennen als je ze gewoon gade slaat. Sommige vissen zijn nieuwsgieriger en onvoorzichtiger dan andere. Een duidelijk voorbeeld zijn de zogenaamde ‘pilotvissen’, die daarom ook het meest gevangen worden. Als je gewoon eens de tijd zou nemen om ze te observeren zou je ook opvallen dat brokken boilie of gecrushte boilies overduidelijk de voorkeur geniet boven ronde boilies. Op al deze waarnemingen kan je als visser natuurlijk inspelen.
Zo valt er dus genoeg te zien en leren als we observeren en zelf uitzoeken. Het leidt allemaal tot een hoger niveau van je visserij. Natuurlijk heb ik lang niet altijd mijn camera’s mee als ik ga vissen. Vaak zet ik ze in als ik even kort de tijd heb en een stuk ga wandelen, varen of bijvoorbeeld boodschappen doen. Kwestie van timemanagement!

Gecrushte boilies worden eerder gepakt dan ronde
Pavlov reactie
In deel 1 kwam het zicht van de karper ter sprake, maar misschien meer nog dan op zijn zicht vertrouwt de karper op zijn andere zintuigen bij alles wat hij doet. Het eerste échte besef kwam in 1993. In mijn kamer in mijn ouderlijk huis had ik een aquarium staan waar vier karpers in rondzwommen. Naast dit aquarium stond een box waaruit uiteraard regelmatig muziek klonk. Dat jaar had '2 Unlimited' een hit met 'No Limit'. Het viel me op een gegeven moment op dat als dit nummer op de radio kwam, de vissen heel wild door het aquarium gingen zwemmen. Ik ben hier meer op gaan letten en het was serieus echt alleen bij dit nummer. In iets mindere mate zag ik hetzelfde gebeuren bij een nummer van een andere groep, maar bij lange na niet zo heftig. Toen werd voor mij écht duidelijk dat geluiden of trillingen door vissen waargenomen werden.
Wat als we geluid en trillingen al dan niet bewust inzetten om dit met voedsel te associëren? Wat praktijkvoorbeelden.
Het begin van het boilietijdperk. Toen hoefde je alleen maar wat bollen in het water te gooien en in no time zaten de karpers erop. Zelfs de plons van je wartellood deed ze naar je haakaas zwemmen. Omdat boilies toen nog niet overal te koop waren en wij ze zelf maakten, gooiden mijn vismaten en ik ook wel eens steentjes rondom ons haakaas in het water als we even geen beet kregen. Een aanbeet volgde dan vaak al snel. De vissen legden dus de link tussen iets wat in het water viel en eten. Dit ging goed totdat ze te vaak nare ervaringen hadden ondervonden.
Eentje die enkel aasde onder de taludrand
Tijdens mijn kattenbrokvisserij pasten mijn vismaten en ik dit ook wel eens toe. In de parken waren paden met houtsnippers aangelegd. Door het vele voeren van kattenbrokken waren de vissen geconditioneerd geraakt op het geluid van de op het water neerkomende brokken. Als we dan tijdens het vissen bijna door onze brokkenvoorraad heen waren geraakt, gooiden we hier en daar zo hard mogelijk een paar handjes van de houtsnippers op het water en meestal hapten er dan al snel een paar karpers in de rondte! Daar kwam ons haakaas dan bij te liggen met enkele bijgevoerde brokken. We ‘riepen’ze dus als het ware! Ook dit werkte na een tijdje niet meer. Tegenwoordig zie je wel dat op wateren waar veel met de spod bijgevoerd wordt, de vissen reageren op het geluid van het neerkomende ding. De ‘etensbel’ rinkelt! Totdat de vissen het neerkomen van de spod weer gaan associëren met gevaar. Een laatste voorbeeld: we bootsten in het verleden op sommige wateren bij het oppervlaktevissen het geluid van smakkende en slurpende karpers tegen de kanten en leliebladen na. Dit geluid was redelijk goed te imiteren door met vier vingers in het wateroppervlak te 'schieten'. Op de manier zoals je met je vingers een propje papier van de tafel schiet. Onder de juiste hoek en met de juiste kracht leek het verdomd veel op het geluid van een smakkende karper. Dit trucje pasten we vooral toe als het water er stil bij lag. Door dit geluid meermaals op diverse plaatsen in het water te maken, wisten we opvallend vaak wat leven in de brouwerij te krijgen. Ik weet, het klinkt vergezocht, vele mede-vissers lachten ons ook uit als we bezig waren of we het vertelden, maar wij lachten het hardst! Zien en horen eten, doet eten, dat weten we allemaal, toch?! Zelf uitproberen en ontdekken. Soms zit je fout, soms op goud.

De camera onderwater; waar zitten ze?
Winterse ontdekkingsreis
Wintervissen is misschien wel een van de meest beschreven onderwerpen binnen de ‘carpscene’ en telkens lees je dezelfde dingen terug.
‘In het najaar daalt de watertemperatuur en dat is het moment dat de vissen hun vetreserves voor de winter gaan opbouwen en dus veel gaan vreten. Zodra de watertemperatuur onder de 10 graden komt moet je de diepere delen van het water opzoeken of bij zonnig weer een ondiepte aan de zonkant, want daar kunnen ze zich lekker opwarmen in het zonnetje.’
Klinkt vast bekend in de oren, maar zoals eerder aangehaald, ben ik iemand van de praktijk en ben ik van mening dat wij dieren te vaak menselijke eigenschappen toedichten. Nu ben ik geen bioloog, laat staan dat ik pretendeer alles te weten, maar als ik mijn boerenverstand koppel aan 36 jaar praktijkervaring en onderzoekslust, dan kom ik toch echt soms tot andere conclusies. Een karper is koudbloedig, daar valt verder niet aan te tornen. Zijn stofwisseling gaat dus omlaag als de watertemperatuur daalt. Hoe kan een karper dan in de herfst, bij lage en nog dalende watertemperaturen, meer eten dan in bijvoorbeeld de zomer bij hoge watertemperaturen? Zou de opbouw van vetreserves niet gewoon eerder beginnen of misschien op gang gebracht worden door een ander proces in zijn lichaam? Het is natuurlijk wel zo dat hij minder keus heeft uit wat hij kan eten door de sterke afname van natuurlijk voedsel en daarmee dus ook sneller uitkomt bij het door ons voorgeschotelde voer. Dat komt ook overeen met mijn vangsten in al de jaren dat ik nu op karper vis, het hele jaar door. Ik heb amper een jaar gekend waarin ik in het najaar in ongeveer hetzelfde aantal visuren duidelijk meer ving dan in bijvoorbeeld de zomer, eerder andersom. De zon zullen ze ’s winters vast wel eens om de een of andere reden opzoeken, maar ik geloof niet dat ze dat doen om zich op te warmen. Misschien om andere processen op gang te brengen? Ik kan het niet met aangrenzende zekerheid zeggen. En waarom zijn bruggen, boten en duikers gekende winterholen? Daar dringt weinig direct zonlicht door. De theorieën klinken mooi, maar in mijn ogen werkt het in de praktijk vaak anders. We willen ons als mens nu eenmaal graag kunnen identificeren en dingen begrijpelijk maken. Een karper is een karper. Veruit mijn meeste wintervissen vang ik op dieptes van 30 centimeter tot 3 meter water. Let wel, in het late najaar, zeg oktober tot mid-december, is dit nog anders, tenzij de luchtdruk hoog is.
Juist op de in de winter helder geworden wateren valt ’s winters heel veel te leren. Mét en zonder onderwatercamera’s. Omdat karpers door de lage watertemperatuur een stuk minder actief zijn en dus minder zwemmen, zoek ik ze liever op dan vele uren achter mijn hengels af te wachten. Dit doe ik door langs het water te lopen en in mijn (rubber) boot rond te varen. Uiteraard altijd met een stel polariserende glazen voor mijn ogen. Op interessant ogende winterstekken steek ik graag mijn GoPro in het water en dan kom je bij bruggen, duikers, onder struiken en boten vaak interessante dingen te weten! Natuurlijk zijn er nog genoeg andere potentiële plekken om te onderzoeken. Zo kan ik bij het uitlezen van de geheugenkaart zien waar zich wel en geen karpers ophouden en kom je genoeg dingen tegen die je in andere jaargetijden ook goed kunt gebruiken! Het is allemaal een grote ontdekkingsreis.

Eentje die zich niets aantrok van de duikende koeten
Honkvast
Rustig varend in mijn boot speur ik het water om me heen af. Ondanks de bewolking en neerdalende sneeuw kan ik met behulp van de polariserende glazen tot een meter of 4 diep op de bodem kijken. Na dik anderhalf uur zoeken vind ik eindelijk wat karpers. Zo weinig mogelijk geluid makend, leg ik mijn boot vast en voer wat gecrushte boilies. Ik tel er 9, met zeker een tweetal dikke dertigers erbij! Slechts een kleinere schub toont interesse in de voerdeeltjes, maar pakt nog niets op. Rustig zwemmen ze verder tot ik ze niet meer kan volgen. Ik baal goed. Waarom aten ze niets? Tot mijn verrassing zwemt een van de spiegels uit de school een paar minuten later mijn blikveld binnen en volgt ook de rest niet veel later. De spiegel en nog 4 anderen gaan met hun kop naar beneden. Alles lijkt zich in slow motion af te spelen. Wat gaat dit ontzettend traag allemaal! De vissen die niet eten hangen gewoon maar wat rond, zo lijkt het. Ze tonen in ieder geval geen interesse in het voer. Na een dik half uur ben ik niet meer te houden. Ik moet er een vangen! Dat duurt al met al nog een uur, waarna de plek verstoord lijkt te zijn. Meteen nóg een les geleerd: minder voerdeeltjes voeren! De volgende dag ben ik terug. Ik zie ze al als ik aan kom varen. Zelfde laken en pak. Het zijn exact dezelfde vissen als gisteren en wéér dezelfde vissen die eten. Ook de schub die ik gisteren heb gevangen is er bij. Dit keer weet ik er 2 uit het groepje etende vissen te vangen. Waarom eet de rest niet? Ik zou het niet weten.
Dit fenomeen heb ik nog vele malen op diverse wateren waar kunnen nemen. Zo ook bij een zeer brede brug over een kanaal. Ik ben er weer eens met mijn rubberboot op uit getrokken en het water is vandaag uitzonderlijk helder. Een goed moment dus om mijn onderwatercamera in te zetten en het gebied rond de brug eindelijk eens in kaart te brengen. Rond de pijlers staat ongeveer 3 meter water, dus neemt het nogal wat tijd in beslag voor ik elke pijler van bodem tot aan de betonnen rand boven in beeld heb gebracht. Bij thuiskomst bekijk ik de beelden op mijn computer. De pijlers staan op palen, dus een perfecte winterholding! En verdomd, onder één pijler hield zich een school karpers op! 17 Stuks zelfs. De andere pijlers lijken van leven verstoken. De volgende dag keer ik meteen terug. Wie weet blijven ze er niet lang rondhangen?! In een uur tijd vang ik twee mooie schubkarpers, daarna valt het stil. Ik kon alles volgen. Van aanzwemmen, azen en haken. Ook hier was duidelijk te zien dat lang niet alle vissen aasden. Vlak voor ik vertrek steek ik mijn camera nog even in het water. Misschien ontdek ik wel nog iets nieuws?
Na een aantal weken maak ik de balans op. Soms waren de vissen een dag, of twee, ergens anders heen gaan, maar ze keerden wel terug naar dezelfde pijler en dezelfde opening tussen de palen. Onder de andere pijlers van de betreffende brug heb ik ze geen enkele keer kunnen waarnemen. Daarnaast aasden ze enkel voor de opening waar ik ze zag liggen. Waarom dit zo was weet ik niet, maar het belang van onderzoek werd ook hier weer bevestigd. Had ik 2 meter naast de opening gevist, dan had ik waarschijnlijk niets gevangen! 

Gevonden in de buurt van een obstakel!
Holbewoners
Het jaar erop ben ik terug. Dit keer ligt er weer een school onder dezelfde pijler, maar een andere opening en hun gedrag is nagenoeg een kopie van dat van het voorgaande jaar! Rare beesten die karpers. Dergelijk gedrag bleek niet alleen voor deze holding op te gaan! Ook bij andere winterholen maakten kleine verschillen veel uit. Kon ik niets zien omdat het water te troebel was, dan kwam ik hier vissend wel achter.
Aan de hand van mijn waarnemingen en ervaringen deel ik de vissen ’s winters tegenwoordig in 3 groepen in. De eerste groep bestaat uit vissen die vrijwel niets doen, die lethargisch de winter doorbrengen. Deze groep heb ik zelf niet waargenomen omdat ze zich te diep ophielden, maar gesprekken met duikers hebben me hiervan overtuigd. De tweede groep noem ik de ‘Holbewoners’. Dit zijn de vissen die zich gedurende het grootste deel van de winter ophouden in en rond winterholen. De derde groep zijn de vissen die zich in open water ophouden en nog geregeld rondtrekken. Zij lijken niet altijd bereid tot azen, maar aangezien ze wel energie verbruiken zal dit vast wel op enig mpment gebeuren. Tevens een groep die we misschien wel eens heel goed zouden kunnen vangen met de zig!
Ik vond een groep winterkarpers bij elkaar
Voorsprong
Met zomaar alles klakkeloos geloven en overnemen doe je jezelf dus te kort. Dit geldt voor de winterperiode duidelijk zelfs nóg meer. Er zijn nog zoveel dingen die je zou kunnen uitzoeken die van invloed kunnen zijn op jouw visserij! Jij wil toch ook meer vangen? Zoals al vaker gezegd is er winst te behalen door het toepassen of aanpassen van meerdere kleinere dingen. Maak gebruik van de mogelijkheden die de leefomgeving van de vissen je biedt en houdt rekening met de  beperkingen. Wij vissers zijn verantwoordelijk voor situaties die karpers met gevaar gaan associëren. Zij gaan zich daar naar gedragen. Conditionering, of dressuur zoals het ook wel door vissers genoemd wordt. We benadrukken eigenlijk alleen de negatieve vorm hiervan. Denk eens aan voorvoeren. Dat is een poging tot positieve conditionering. Werkt dit voorvoeren intussen bij jou misschien niet juist tegen je? Zij die zelf dingen durven en willen uitzoeken en daardoor al snel anders doen, bemachtigen een voorsprong. Op elk water, op elk moment,  gelden weer andere regels. Succes en veel plezier!

Voor deel 1 kijk hier


15 opmerkingen:

  1. Boudewijn, 2 lange artikelen maar ik heb er heel veel dingen uit kunnen halen. Hier heeft KARPER een uitzonderlijk goede bijdrage aan gehad! Ga zo door en persoonlijk hoop ik dat je ook hier weer meer gaat schrijven en delen.
    Met dankbare groeten,
    Hendrik

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dank voor je woorden en reactie Hendrik!

      Verwijderen
  2. Wat een lap tekst zeg, maar heel leerzaam weer.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik ben kennelijk niet zo van de korte artikelen Stefan ;)

      Verwijderen
  3. Heerlijk artikel weer Boud! 2 Unlimited vissen ha ha!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Thanks Tim! Ja was wel apart om te merken. Wel weer leerzaam zoals je hebt gelezen!

      Verwijderen
  4. Leuke en leerzame observaties heb je weer gedeeld Boudewijn. Het eerste deel was ook goed geschreven. Azen ze ook onder de schuine taluds?

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dank je Roderick, zeker azen ze onder aan de taluds, ergens ook logisch want voedsel (zoals boilies) rollen natuurlijk vaak naar beneden en eindigen onderaan. Het zal denk ik wel per talud(deel) verschillen.

      Verwijderen
  5. Hi Boudewijn,
    Ik heb telkens meerkoeten en duikeenden op mijn stek weet je hier meschien iets tegen?
    Gr. Stein

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Helaas weet ik geen oplossing die werkt Stein. Ik 'doe het er maar mee' en accepteer hun aanwezigheid. Die duikeendjes duiken zelfs in het donker. Beste is as niemand meer zou voeren en ze je aas niet meer direct als voedsel gaan herkennen, maar dat gaat nog een hele tijd duren.

      Verwijderen
  6. Dank weer voor het delen van al je inzichten, kunnen we allemaal ons voordeel mee doen. Broodjes aap blijven, voor je het weet, rond gaan, dus helemaal eens dat iedereen zelf mag en kan nadenken en iedere situatie anders is dan alle anderen. Dat maakt het ook zo leuk en blijven we nieuwe doelen stellen.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Zo is het maar net Fer, maar velen kiezen toch voor zekerheid en verschuilen zich daar achter. Alles draait om vertrouwen in het vissen. De één is wat onderzoekender van geest dan de ander, gelukkig ook maar ;)

      Verwijderen
  7. Wat een super leerzaam artikel!
    dank voor je inzichten.

    Torsten

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Hoi Torsten, dank voor je reactie en graag gedaan.

      Verwijderen
  8. Beste Boudewijn,
    een kennis wees me op deze 2 artikelen van jou en hij had helemaal gelijk. Kwalitatief en informatief bovengemiddeld. Hopelijk blijf je schrijven en je kennis en ervaringen met ons delen. Je hebt er een fan bij!
    Groeten,
    Ben

    BeantwoordenVerwijderen